Χτες βράδυ, και ενώ τάιζα την μόλις 4 μηνών κορούλα μου, χάζευα στην τηλεόραση την εκπομπή του Μάνεση "60' Ελλάδα". Πάντα κρατάω την τηλεόραση ανοιχτή γιατί αλλιώς θα με πάρει ο ύπνος. Ήταν ένα οδοιπορικό στην Ευρυτανία. Όμορφα τοπία, όμορφοι άνθρωποι. Χωριά χιονισμένα, με κατοίκους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες καθημερινά, που δουλεύουν σκληρά αλλά που δεν ξεχνούν να χαμογελούν. Αυτό είναι ίδιο όλων των ανθρώπων που ζουν στην επαρχία. Το χαμόγελο. Η αισιόδοξη ματιά στη ζωή. Κάτι μέσα μου ταρακουνήθηκε. Άρχισα να συγκρίνω τη δική μου ζωή με τις δικές τους. Δεν χρειάστηκα πάνω από δύο τρία λεπτά για να καταλάβω πως δεν υπάρχει σύγκριση.
Η ιστορία της ζωής μου είναι σχετικά συνηθισμένη. Μεγάλωσα σε μια επαρχιακή πόλη πολύ κοντά στην Αθήνα. Πήγα στο εξωτερικό για σπουδές, επέστρεψα, βρήκα μια δουλειά στην Αθήνα που δεν είναι στο αντικείμενό μου, γνώρισα τον άντρα μου που τον ερωτεύτηκα παράφορα, παντρευτήκαμε και αποκτήσαμε μια υπέροχη κόρη. Αυτοί οι δυο άνθρωποι είναι η ευτυχία η δική μου. Μια ευτυχία, όμως, που ανακαλύπτω μόνο τα Σαββατοκύριακα. Είμαι σε άδεια λόγω μητρότητας, άρα περνάω όλη μου τη μέρα στο σπίτι κάνοντας δουλειές σα να μην υπάρχει αύριο. Ο άντρας μου δουλεύει σε μια πολυεθνική με απαιτητικά ωράρια οπότε λείπει 12 ώρες από το σπίτι. Τον βλέπω ελάχιστα. Του λείπουμε και μας λείπει. Ζούμε για τα Σαββατοκύριακα. Άδικο. Τι θα γινόταν άραγε αν ζούσαμε στην επαρχία;
Θα ζούσαμε σαν οικογένεια κάθε μέρα. Θα εστιάζαμε στην ουσία. Θα χαμογελούσαμε περισσότερο, θα μειωνόταν το άγχος και η ρουτίνα θα γινόταν πιο όμορφη. Αεροβατώ; Όχι. Αρκεί να είχαμε δουλειά. Και κάπως έτσι, googlάροντας "δουλειά στην επαρχία" χτες βράδυ, ανακάλυψα το zenhabits.gr - smile breathe and go slowly. Με μια γρήγορη ματιά στους τίτλους των άρθρων απαντήθηκαν οι απορίες μου. Ξεπεράστηκαν οι φόβοι μου και ξύπνησα τον άντρα μου στις 2 την νύχτα για να του πω ότι πρέπει πάση θυσία να φύγουμε από την Αθήνα. Άμεσα. Καταλαβαίνετε την απορία του. Νόμιζε ότι υπνοβατώ. Ή ότι τα 'χω εντελώς χαμένα. Τον άφησα να ξανακοιμηθεί για ευνόητους λόγους και περιμένω την επιστροφή του από τη δουλειά για να του παραθέσω τις ιδέες μου.
Ποιότητα είναι η λέξη κλειδί. Σε όλα. Στον αέρα που αναπνέεις, στο φαγητό που τρως, στις εικόνες που αντικρίζεις, στους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι, στη δουλειά που κάνεις. Κυρίως όμως στην οικογενειακή ζωή μας. Ακόμη κι αν μας πάρει χρόνο να μπούμε σε σειρά, ακόμη κι αν κερδίζουμε λιγότερα χρήματα από τώρα, ακόμη κι αν είμαστε μακριά από τους δικούς μας, αξίζει τον κόπο. Αυτή θα είναι μια ουσιαστική επένδυση για το μέλλον, κατ' αρχήν του παιδιού μας αλλά και το δικό μας.
Η ιστορία της ζωής μου είναι σχετικά συνηθισμένη. Μεγάλωσα σε μια επαρχιακή πόλη πολύ κοντά στην Αθήνα. Πήγα στο εξωτερικό για σπουδές, επέστρεψα, βρήκα μια δουλειά στην Αθήνα που δεν είναι στο αντικείμενό μου, γνώρισα τον άντρα μου που τον ερωτεύτηκα παράφορα, παντρευτήκαμε και αποκτήσαμε μια υπέροχη κόρη. Αυτοί οι δυο άνθρωποι είναι η ευτυχία η δική μου. Μια ευτυχία, όμως, που ανακαλύπτω μόνο τα Σαββατοκύριακα. Είμαι σε άδεια λόγω μητρότητας, άρα περνάω όλη μου τη μέρα στο σπίτι κάνοντας δουλειές σα να μην υπάρχει αύριο. Ο άντρας μου δουλεύει σε μια πολυεθνική με απαιτητικά ωράρια οπότε λείπει 12 ώρες από το σπίτι. Τον βλέπω ελάχιστα. Του λείπουμε και μας λείπει. Ζούμε για τα Σαββατοκύριακα. Άδικο. Τι θα γινόταν άραγε αν ζούσαμε στην επαρχία;
Θα ζούσαμε σαν οικογένεια κάθε μέρα. Θα εστιάζαμε στην ουσία. Θα χαμογελούσαμε περισσότερο, θα μειωνόταν το άγχος και η ρουτίνα θα γινόταν πιο όμορφη. Αεροβατώ; Όχι. Αρκεί να είχαμε δουλειά. Και κάπως έτσι, googlάροντας "δουλειά στην επαρχία" χτες βράδυ, ανακάλυψα το zenhabits.gr - smile breathe and go slowly. Με μια γρήγορη ματιά στους τίτλους των άρθρων απαντήθηκαν οι απορίες μου. Ξεπεράστηκαν οι φόβοι μου και ξύπνησα τον άντρα μου στις 2 την νύχτα για να του πω ότι πρέπει πάση θυσία να φύγουμε από την Αθήνα. Άμεσα. Καταλαβαίνετε την απορία του. Νόμιζε ότι υπνοβατώ. Ή ότι τα 'χω εντελώς χαμένα. Τον άφησα να ξανακοιμηθεί για ευνόητους λόγους και περιμένω την επιστροφή του από τη δουλειά για να του παραθέσω τις ιδέες μου.
Ποιότητα είναι η λέξη κλειδί. Σε όλα. Στον αέρα που αναπνέεις, στο φαγητό που τρως, στις εικόνες που αντικρίζεις, στους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι, στη δουλειά που κάνεις. Κυρίως όμως στην οικογενειακή ζωή μας. Ακόμη κι αν μας πάρει χρόνο να μπούμε σε σειρά, ακόμη κι αν κερδίζουμε λιγότερα χρήματα από τώρα, ακόμη κι αν είμαστε μακριά από τους δικούς μας, αξίζει τον κόπο. Αυτή θα είναι μια ουσιαστική επένδυση για το μέλλον, κατ' αρχήν του παιδιού μας αλλά και το δικό μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου